ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΡΕΤΡΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΜΟΥ!

 Τα δύο προηγούμενα κείμενά μου είχαν τον αέρα μιας ρομαντικής προσέγγισης! Σήμερα η διάθεσή μου είναι διαφορετική και θα το διαπιστώσετε. Θα μιλήσω για μια κίνηση ρετρό,  πολύ αφηρημένα μπορεί κανείς να μην την θεωρήσει  ρετρό, αλλά αν σκεφτείς αυτά που αναπόφευκτα ακολουθούν σίγουρα είναι ρετρόκατάσταση! Η δική μου προσωπική ρετροκατάσταση, είναι η επιστροφή μου στο σπίτι των γονιών μου! Ω ναι! Δεν το συνιστώ. Το εν λόγω εγχείρημα έγινε εν βρασμό ψυχής και την δεδομένη στιγμή ήταν αναπόφευκτο! Παρόλα αυτά, εγώ είμαι εδώ για να σας μιλήσω για τις ρετροσυνέπειες. Οι γονείς μου γενικά δεν ήταν ποτέ καταπιεστικοί και μάλιστα με την αδερφή μου μεγαλώσαμε ελεύθερες να κάνουμε αυτό που θέλουμε. Αλλά αγαπητοί μου φίλοι άπαξ και μένεις με τους γονείς σου θα βιώσεις μια ελαφριά μουρμούρα που σκάει σαν ντεζαβού του ζαβού. Κάτι από τα παλιά. Κοιμάσαι αργά, τρως λίγο, βγαίνεις, αργείς να γυρίσεις, κάνεις μπάνιο, δεν κάνεις, διαβάζεις, δεν διαβάζεις, δεν τους ενδιαφέρει τι κάνεις αρκεί που είναι παρόντες για να το σχολιάσουν, συνήθως αρνητικά! Είμαι, στο αγαπητό κατά τα άλλα πατρικό μου σπίτι, μόλις δύο ημέρες και έχω ζήσει και πάλι την ηλικία των 15 που τότε θυμάμαι πως υπήρχε μια χαλαρότητα. Α, είναι και τα οικογενειακά γεύματα που έρχονται να προσθέσουν μια αίγλη του παρελθόντος, μια στη θεία Κούλα, μια για καφέ με την θεία Σούλα, μια να συγχαρούμε τον γιο της θείας της Νίτσας που πολύ με αγαπάει, μια από δω μια από εκεί!

 Είναι προσωρινό, είναι προσωρινό, είναι προσωρινό, είναι προσωρινό!!! Νιώθω και πάλι ότι πρέπει να κάνω την επανάσταση μου, είναι τραγελαφικό! Μη μου πείτε όμως ότι δεν είναι ρετρό! 😀 Δηλαδή αυτός ο έλεγχος η μουρμούρα και όλα αυτά μου θύμισαν ταινίες της Βουγιουκλάκη, λέω να οργανώσω και εγώ καμία παράνομη βραδινή έξοδο για το γκλαμ της υπόθεσης! Και έχουν αλλάξει και τα πράγματα και δεν ξέρω τελικά, εγώ σαν γενιά του 90 πρέπει να κάνω ρετροεπανάσταση ή δεν πιάνει στο 2012 και πρέπει να κάνω ενδεχομένως κάτι πιο χαλαρό και ανάλαφρο όπως  κάποιο post στο fb?? Αλλά αν κάνω την hipsteriki επανάσταση θα βρει απήχηση στην όχι εξοικειωμένη μαμά. Αλλά είναι εξοικειωμένη ή όχι γιατί και εκεί κάπου το χάνω! Παίρνω το i-pod και αμέσως κατεβάζει πατζούρια.  Κάποτε ήταν σπάσιμο που δεν τρώγαμε, αλλά σήμερα δεν έχω φάει και καμία αντίδραση μέχρι στιγμής,  Άρα εγώ είμαι ρετρό, η μάνα μου, ή η κοινωνία?

[divider /]

manteli

Είμαι ανήσυχο πνεύμα! Γράφω για οτιδήποτε μου κινεί τον ενδιαφέρον! Το 'retro' είναι ένα από τα "θύματα" μου! :)

6 thoughts on “ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΡΕΤΡΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΜΟΥ!

  • nkary
    July 15, 2012 at 9:19 am
    Permalink

    χαχαχα πολύ καλό
    Μου θύμησες τα δικά μου όταν γυρνούσα φοιτητής για τις διακοπές των Χριστουγέννων, του Πάσχα, του καλοκαιριού στο πατρικό μου και με έπρηζε η μάνα μου για το που πάω, τι ώρα γυρνάω, τι ώρα κοιμάμαι…..και της έλεγα καλά ρε μάνα εκεί που είμαι φοιτητής ξέρεις τι κάνω? Δεν έχει σημασία μου έλεγε τι κάνεις εκεί, εδώ είναι αλλιώς.

  • NiCkeD
    July 15, 2012 at 3:05 pm
    Permalink

    Εγώ δεν το έχω ζήσει σε τόσο μεγάλο βαθμό αυτό καθώς σπούδασα στην Θεσ/νίκη. Αυτό δεν αλλάζει όμως το γεγονός πως ειδικά οι μανάδες έχουν κοινή συμπεριφορά! 😛 Μάλλον η επανάσταση δεν πρέπει να σταματάει ποτέ! Απλά όσο μεγαλώνεις, αλλάζουν λίγο οι λόγοι για τους οποίους την κάνεις!

    Ωραίο άρθρο manteli! Το αγαπημένο μου μέχρι στιγμής!

  • July 15, 2012 at 7:37 pm
    Permalink

    Και γώ Θεσσαλονίκη σπούδασα και δεν έχω ζήσει κάτι αντίστοιχο αλλά άν αναλογιστώ το ξενέρωμα όταν γυρνάς σπίτι απο διακοπές φαντάζομαι πόσο πολύ θα σε επηρρέαζε αν γυρνούσες μετά από τόσα χρόνια…

  • July 15, 2012 at 10:05 pm
    Permalink

    Υπάρχει και χειρότερη γαμο-ρετροκατάσταση ασυζητητί! Να γυρίζεις τα καλοκαίρια στο πατρικό σπίτι με δυο κουτσούβελα, δυο σκυλιά, και τον σύζυγο. Οπότε διασκέδασέ το. Φυσικά μην ξεχνάς ποτέ τα tips επιβίωσης για την επιστροφή (έστω πρόσκαιρη) στο πατρικό σπίτι:

    Τip No 1: όταν η μαμά λέει πάρε παιδί μου ένα κομμάτι πίτα ακόμη, το παίρνεις επιτόπου!
    Τip No 2: αρχίζεις και βλέπεις όλα τα τούρκικα σήριαλ, σε όλα τα κανάλια, (τουτέστιν 12 τον αριθμό) γιατί είναι αγένεια προς τη μαμά και τις φίλες της που τα βλέπουν μαζί το απόγευμα να μην τους κάνεις παρέα. Ενίοτε κλαις κιόλας από συγκίνηση, όταν αυτός ο μουντρούχος ο Κενάν Ουνέλ Μπιρόλ παρατάει την Σεχραζάτ Μπερέν Σαατ Μπιχτέρ και τα έξι παιδιά τους για χάρη της Καμήλα Ουζλούτ Τούμπα Τουγιουκουστόουν ενώ τον κυνηγάει ο πεθερός του ο Μπουράκ Χακί Μπιφτέκ Τζεμίλ Ιμιρταλιόγλου, με το όνομα, να τον σφάξει με ένα χασαπομάχαιρο.
    Tip No 3: όταν ο μπαμπάς πει, τώρα παιδί μου που θα πάρεις το πτυχίο σου, να φτιάξεις τη ζωή σου σιγά σιγά να δούμε κι εμείς κανένα εγγονάκι, σήκω αμέσως από τη θέση σου και κατευθυνόμενη προς το δωμάτιοό σου πες ότι τα γεμιστά που έφαγες το μεσημέρι σε τάραξαν και πως χρειάζεσαι μια σόδα επειγόντως.
    Τip No 4: αν τίποτα από όλα αυτά δεν πιάσει, κάνε προσευχές (εν ανάγκη και βουντού) και χαμογέλασε!

  • dR_wH0
    July 16, 2012 at 6:06 pm
    Permalink

    Έτσι ακριβώς! Βέβαια προσωπικά ποτέ δεν έζησα κάτι αντίστοιχο μιας και απο τα 18 μου επέλεξα να *ανεξαρτοποιηθώ* απο την πατρική επίβλεψη και επιχορήγηση.

    Νομίζω όμως οτι αυτό που φέρνει την *ρετρό* αίσθηση σε μια τέτοια επιστροφή είναι η συμπεριφορά των γονέων της δικιάς μας γενιάς.

    Το σενάριο που αναφέρει η Λέλα είναι ότι ποιο δυναμικό βέβαια! Τι καλύτερο απο το να έχεις μπαμπά + σύζυγο κάτω απο την ίδια στέγη ( η οποία είναι του μπαμπά να μην ξεχνιόμαστε!). Επικές ιστορίες θα ειπωθούν για ένα τέτοιο σκηνικό… 😛

  • July 21, 2012 at 12:23 am
    Permalink

    χαχαχα με κάνατε να γελάσω όλοι σας! γενικά είναι από τις εμπειρίες στη ζωή που δεν είναι για να τις ζήσεις! τώρα Lela πραγματικά με το σχόλιο σου έδωσες νέα πνοή διότι το να σκέφτεσαι πως υπάρχουν τα χειρότερα κανει αυτό που ζεις καλύτερο! 😀 😀 😀

Leave a Reply