What's new
iamretro

Wow! It seems you have yet to create an account with us! Needless to say, you have to register in order to get the full "iamretro" experience! You will then be able to create your own topics, reply to posts and be an active member of the MOST prolific community in Greece (even further than that, but we're being modest for now). So don't delay! REGISTER!

Νοσταλγία και retro gaming

dR_wH0

Solder Noob
Staff member
Comrade
Joined
Mar 24, 2012
Messages
5,854
Έτσι ακριβώς. Και για μένα το feeling δεν είναι το ίδιο - νομίζω όμως οτι έχει να κάνει με τα προβλήματα που μας απασχολούν και όχι με κάτι άλλο. Δεν διαθέτουμε πλέον την ανεμελιά (αν υπάρχει η λέξη) που είχαμε σαν πιτσιρικάδες. Είμαστε επιφορτισμένοι με χίλια-δύο προβλήματα της καθημερινότητας και αυτό είναι ενας σημαντικός αρνητικός παράγοντας.

Παρόλα αυτά, εξακολουθώ να παίζω τόσο ρετρό όσο και μοντέρνα παιχνίδια ;)
 
A

Anonymous

Guest
dR_wH0 said:
Έτσι ακριβώς. Και για μένα το feeling δεν είναι το ίδιο - νομίζω όμως οτι έχει να κάνει με τα προβλήματα που μας απασχολούν και όχι με κάτι άλλο. Δεν διαθέτουμε πλέον την ανεμελιά (αν υπάρχει η λέξη) που είχαμε σαν πιτσιρικάδες. Είμαστε επιφορτισμένοι με χίλια-δύο προβλήματα της καθημερινότητας και αυτό είναι ενας σημαντικός αρνητικός παράγοντας.

Συμφωνώ ακόμη και με κάθε σημείο στίξης που χρησιμοποίησες, φίλε μου......
:shock: :shock: :shock: :shock: :shock: :shock: :shock: :shock:
 
A

Anonymous

Guest
και κάτι για να γελάσουμε.......

Από το internet:
Το «άλγος του νόστου», η νοσταλγία, δηλαδή η οδύνη που γεννιέται από την ακατανίκητη επιθυμία για επιστροφή σε έναν παραδείσιο γενέθλιο τόπο, τον 17ο αιώνα θεωρούνταν μια ήπια μορφή ψυχικής ασθένειας, μια μορφή μελαγχολίας η οποία, όπως πίστευαν, μπορούσε να οδηγήσει ακόμη και στον θάνατο.

:D :D :D :D
 

dR_wH0

Solder Noob
Staff member
Comrade
Joined
Mar 24, 2012
Messages
5,854
Loom1978 said:
και κάτι για να γελάσουμε.......

Από το internet:
Το «άλγος του νόστου», η νοσταλγία, δηλαδή η οδύνη που γεννιέται από την ακατανίκητη επιθυμία για επιστροφή σε έναν παραδείσιο γενέθλιο τόπο, τον 17ο αιώνα θεωρούνταν μια ήπια μορφή ψυχικής ασθένειας, μια μορφή μελαγχολίας η οποία, όπως πίστευαν, μπορούσε να οδηγήσει ακόμη και στον θάνατο.

:D :D :D :D

Χαχαχαχααχ απίστευτο! Αναρωτιέμαι τι *κούρα* να μας έδιναν τότε για την πάθηση μας! :lol: :lol: :lol:
 

other_reality

Retro Starter
Joined
Jun 17, 2014
Messages
27
Φυσικά η νοσταλγία υπάρχει, όταν ασχολείσαι με την τεχνολογία,τέχνη και πολιτισμό του παρελθόντος, αλλα δεν είναι απαραίτητα η κινητήρια δύναμη. Υπάρχουν νέοι άνθρωποι που ασχολούνται με τα retro games/consoles/computers που δεν τα έχουν "ζήσει" στην εποχή τους, απλά τους διεγείρει τη φαντασία για κάποιο λόγο, η τους δινει μια όμορφη, πρωτόγονη αίσθηση.

Αυτή η αίσθηση είναι που κρατά και μένα στο χόμπυ αυτό, τα παιχνίδια έχουν μια ανεμελιά και μια ωμότητα που δύσκολα συναντάς σήμερα, και αυτή η άμεση διασκέδαση που προσφέρουν, είναι πολύ πιο έντονη στο νευρικό μου σύστημα απ'ότι ας πούμε ένα παιχνίδι του PS4.

Για παράδειγμα, ένα παλιό shoot em up των 80's, ας πούμε το Truxton για παράδειγμα στο Mega Drive, μου προσφέρει άμεσα αδρεναλίνη, γέλιο, χαρά και δουλευει το όλο σύστημα αρμονικά, ακόμη και ο πρωτόγονος yamaha synth ήχος προσδίδει την απαραίτητη "ωμότητα" που σε κάνει να βλέπεις το όλο πράγμα κάπως "οργανικό", ζωντανό, και όχι υπερ-ρετουσαρισμένο και ραφιναρισμένο όπως για παράδειγμα ένα FPS στο PS4.

Επίσης, υπάρχει μεγαλύτερη διάδραση στα παλιά παιχνίδια, και λιγότερη περιττή καθυστέρηση απο παρεμβολές κινηματογραφικών σκηνών κλπ, τα οποία προσδίδουν μεν μια κινηματογραφική αίσθηση, αποστασιοποιούν όμως για λίγο τον παίκτη και τον κάνουν θεατή. Στο Truxton, είσαι εσύ ο πιλότος, εσύ φτιάχνεις το mood, εσύ ρίχνεις τα μπινελίκια, εσύ μεταφράζεις τα γραφικά και βαφτίζεις τους εχθρούς όπως θες. Δεν υπάρχει εξελισσόμενο σενάριο, πλοκή, διαδικασία ενσωμάτωσης του κεντρικού χαρακτήρα μέσα απο σεναριακά υπόβαθρα, εξελιγμένα γραφικά που δεν αφήνουν περιθώριο στη φαντασία, tutorials που σου εξηγούν κάθε τόσο τί πρέπει να κάνεις και πώς, διαδικασία εκμάθησης πολλών πλήκτρων και συνδιασμών, κλπ. Εκεί, υπάρχει ένα χειριστήριο, δυο πλήκτρα, raw γραφικά και μουσική, και τα υπόλοιπα τα βάζεις εσύ.

Πόσο μάλλον όταν πας ακόμη πιο πίσω στα ...bits. Για παράδειγμα, παίζεις το Pitfall στο 2600. Ένας μοχλός, ένα κουμπί, λίγα υποτυπώδη τετράγωνα γραφικά, αλλα είσαι στη ζούγκλα, κάνεις τον ταρζάν, γλυτώνεις απο φίδια και σκορπιούς, και το απολαμβάνεις μέχρι τέλους. Στο τέλος, η αίσθηση που σου μένει είναι πιο ζωντανή απο το να έχεις παίξει π.χ το Uncharted, το οποίο ειναι μια σύγχρονη υπερπαραγωγή που στα έχει όλα στο πιάτο. Όμως, στο Uncharted πρωταγωνιστεί ο Nathan Drake, ενώ στο Pitfall εσύ !

Τελοσπάντων, εγώ το βλέπω έτσι, και φυσικά παίζω και σύγχρονα games, απλώς τα παλιά έχουν αυτή την μαγική, εξωκοσμική, απλοική, ψυχεδελική ματιά που αγνοεί επιδεικτικά την πραγματικότητα και φροντίζει απλά να σε έχει σε εγρήγορση βάζωντας την φαντασία σου να δουλευει στο φούλ. Τη δικιά σου φαντασία. Όταν παίζαμε μικρά το Barbarian μπροστά στην οθόνη, δεν νοιώθαμε ότι "βουτάμε" στον κόσμο της βίας, παρόλη την βαριά ατμόσφαιρα και τους αποκεφαλισμούς, αν βάλεις ένα παιδάκι σήμερα όμως να παίξει GTA V, ίσως αλλάξεις γνώμη !
 

turrican

Too Retro to post!
Comrade
Joined
Jun 13, 2012
Messages
3,017
Loom1978 said:
Εν κατακλείδι, το γεγονός ότι για σένα η νοσταλγία δεν αποτελεί τον πρωταρχικό λόγο που ασχολείσαι με το retro computing, είναι κατανοητός και αποδεκτός και φυσικά δεν αποτελεί αιτία για να μαλώσουμε. Άλλωστε γι´αυτό δημιούργησα αυτό εδώ το thread, για να μάθω και από άλλους τον τρόπο σκέψης τους.

Όχι δε με κατάλαβες!!!
Δεν είναι ο σκοπός μου να είναι η άποψη μου σεβαστή ούτε καν κατανοητή.
Θέλω να την "ξεσκίσετε" και να με κάνετε σοφότερο.


Όμως σωστός ή λάθος επιχειρηματολογώ σε ότι λέω και περιμένω το ίδιο και από αυτούς που συνδιαλέγομαι.

Να μαλώσω (;;;) σε τέτοιες συζητήσεις είναι λιγάκι δύσκολο εκτός αν ο λόγος μου προσκρούει στον "άγραφο νόμο των Ελληνικών forums" που λέει: " Τόλμησες και διαφώνησες με τον πανεπιστήμονα; Τότε ετοιμάσου για καυγά" και " Διαφωνείς με την πλειοψηφία; E, τότε είσαι σίγουρα λάθος (ετοιμάσου πάλι για καυγά)!!! " :lol:
 

turrican

Too Retro to post!
Comrade
Joined
Jun 13, 2012
Messages
3,017
dR_wH0 said:
Loom1978 said:
και κάτι για να γελάσουμε.......

Από το internet:
Το «άλγος του νόστου», η νοσταλγία, δηλαδή η οδύνη που γεννιέται από την ακατανίκητη επιθυμία για επιστροφή σε έναν παραδείσιο γενέθλιο τόπο, τον 17ο αιώνα θεωρούνταν μια ήπια μορφή ψυχικής ασθένειας, μια μορφή μελαγχολίας η οποία, όπως πίστευαν, μπορούσε να οδηγήσει ακόμη και στον θάνατο.

:D :D :D :D

Χαχαχαχααχ απίστευτο! Αναρωτιέμαι τι *κούρα* να μας έδιναν τότε για την πάθηση μας! :lol: :lol: :lol:

Δεν είναι τίποτα Γιατρούλη μου...μου! :mrgreen: Μια γενική χρεοκοπία, λίγος εργασιακός μεσαίωνας και θα καταντήσεις να δουλεύεις χειρωνακτικά σε φάμπρικα απο το πρωί ως το βράδυ για ψίχουλα. Να δεις πως θεραπεύονται όλα! Ούτε τσιγάρο να καπνίσουν δε θα έχουν μερικοί. :shock:
 

turrican

Too Retro to post!
Comrade
Joined
Jun 13, 2012
Messages
3,017
Πέρα από το αν συμφωνώ ή διαφωνώ, posts σαν αυτά του other_reality είναι αυτά που μου αρέσει να διαβάζω!
Επιχειρηματολογία και όχι συνθηματολογία!
 

Optimus

Retro Starter
Comrade
Joined
Mar 20, 2012
Messages
54
Όσον αφορά το gaming δεν είναι απλά νοσταλγία. Έτσι και αλλιώς gaming είναι, το θέμα είναι να περνάς καλά. Δεν θα νοιώσω ας πούμε ότι επειδή έπαιξα την τελευταία λέξη της τεχνολογίας χρησιμοποιήσα τον χρόνο μου σωστά, ενώ αν έπαιζα ένα παλαιομένο παιχνίδι σπατάλησα το χρόνο μου. Έτσι και αλλιώς games παίζω που τα έχουν παίξει και εκατομμύρια άλλοι και όλοι μας μαζί σπαταλάμε τον χρόνο μας ευχάριστα. Το λέω αυτό, γιατί ξέρω πως κάποιοι που δεν πάνε τα retro, είναι σαν να νοιώθουν άσχημα αν στο περιορισμένο τους χρόνο δεν παίξουν την τελευταία λέξη της τεχνολογίας και χάσουν χρόνο παίζοντας κάτι ξεπερασμένο. Άλλοι παίζουν για να καλύψουν κάτι, όπως διαβάζει κανείς κώδικα νταβίντσι ή lord of the rings όταν έγιναν trendy για να νοιώσει ότι έκανε κάτι στη ζωή του, και άλλοι θα χαθούν σε κάτι παλιό και τυχαίο από περιέργεια ή και νοσταλγία ή γιατί αυτό τους φτάνει για να περάσουν καλά. Δεν το λέω αυτό υποτιμητικά απλά παρατηρώ γιατί μπορεί εγώ καμιά φορα να σκοτώσω το χρόνο μου στο πιο άθλιο ξεχασμένο παιχνίδι ενώ άλλοι δεν θα το κάνανε και θα παίζανε μόνο τα πιο trendy και σύγχρονα παιχνίδια για να προλάβουν να τα τερματίσουν.

Και μετά όσον αφορά το ενδιαφέρον μου για τεχνολογία (παλιά και καινούρια) θα το δω και ιστορικά και από ενδιαφέρον τι μπορούσαν να κάνουν τα μηχανήματα τότε και πως τα εκμεταλεύονταν κάποιοι προγραμματιστές. Έχω ακούσει κόσμο να λέει "Δεν μπορώ να παίξω κάτι λιγότερο από PS3 γιατί τα γραφικά με κάνουν να ξερνάω ή μου χαλάνε το immersion" αλλά δεν νοιώθω το ίδιο. Δεν μου δημιουργούν απέχθεια τα παλιά γραφικά, είτε απλά 2d είτε τα πρώτα 3d. Έχουν πλάκα μάλιστα πως με τους περιορισμούς το παλέβαν. Αν παίξω CPC, ξέρω ότι είναι CPC, ξέρω και πολλά για το τι μπορεί να κάνει οπότε μπορεί να κρίνω. Αν και για CPC ακόμα το παιχνίδι ήταν άθλιο, γελάω, σκέφτομαι έναν καημμένο προγραμματιστή που του βάλανε deadline 3 βδομάδες, το βλέπω ενδιαφέρον ιστορικά, συγκρίνω πόσο άθλιο είναι το CPC port σε σχέση με άλλα. Είναι σαν να βλέπεις b-movies για να δεις κάτι διαφορετικό, να γελάσεις ή να το δεις ιστορικά (μάλιστα έχω προσπαθήσει να ασχοληθώ με ιστορικές πατάτες πέρα από το να παίξω 10 λεπτά και να το κλείσω, π.χ. Daikatana). Εδώ άλλοι βλέπουν παλιές ταινίες, οπότε γιατί το retro gaming να είναι πρόβλημα; Θα μου πεις, οι παλιές ταινίες πάλι μπορεί να είχαν καλό στόρυ, δεν βασιζόντουσαν στα special effects, ενώ τα παιχνίδια είναι γραφικά. Εεεμ δεν είναι γραφικά, εκτός αν θες να δεις γραφικά και να μην παίξεις. Η αίσθηση του ελέγχου ένος sprite και της διαδραστικότητας μου είναι φοβερή και ας είναι 5 pixels. Ακόμα και τα πρώτα 3d που φαινόταν άθλια, είχαν αυτή τη φοβερή αίσθηση πως κινήσαι στο χώρο και μπορείς να κρυφτείς πίσω από έναν τοίχο ή να βρεις ένα μυστικό σε μια κρύπτη. Ακόμα και 50-100 πολύγωνα να είχε ο χώρος, σου έδινε την αίσθηση. Αν άλλοι ξενερώνουν εκτός αν τα γραφικά είναι σύγχρονα δεν ξέρω, εγώ πραγματικά δεν νοιώθω δυσφορία με dated graphics, μάλιστα νοιώθω και ευφορία. Πρόσφατα δοκίμασα να παίξω το Jurassic Park Trespasser και είχα χαθεί στον κόσμο του, με τα dithered background και popping level of detail, και αστεία για σήμερα, αλλά είχαν μια ατμόσφαιρα κάπως. Μετά σκέφτηκα "Wow, μα το Crysis είναι πως θα ήταν το Trespasser τη σήμερον ημέρα" αλλά πάω να παίξω Crysis και παρόλο τα ρεαλιστικά γραφικά, δεν μου δίνει την αίσθηση. Τι γίνεται; Τα απλά γραφικά pixelοτά ψηφιδωτά, ή οι απλοί κόσμοι των FPS 1993-2003 δημιουργούσαν πιο πολύ ατμόσφαιρα; Ή μήπως λόγο απλότητας σου ξυπνούσαν την φαντασία, δεν σου δίναν όλο το ρεαλισμό στο πιατό; Αυτό δεν μπορώ να το εξηγήσω αλλά ακόμα ονειρεύομαι τα μαγευτικά τοπία στα παλιά adventure games και αν μου το κάνεις highres μπορεί και να το χάσω. Ακούγεται νοσταλγία το ξέρω, αλλά απλά είναι μια αίσθηση. Ο πολύς πολύς ρεαλισμός αν και εντυπωσιακός τεχνικά στα σύγχρονα PC, δεν μου κάνει κλικ.

Και πάμε και στο τελικό. Τα νέα παιχνίδια έχουν να μάθουν από τα παλιά. Παίζεις σύγχρονο military fps και είναι ένα cinematic. Έχει και το shooting ναι, βαρετό μεν, καθόλου exploration, σε πρήζουν οι συνάδελφοι "Go go go Ramirez" και αν δεν πας σκοτώνεσαι, γιατί πρέπει να είναι hollywood. Σπάν πατόματα, ταβάνια, εντυπωσιακά μεν, αλλά εκεί είναι που χάνω το immersion που μου λένε για immersion. Αφού ξέρω ότι είναι ένα βελάκι που μου λέει που να πάω. Αν δεν πάω δεν τρέχει το cinematic. Τελικά το παλιό Doom αν το σκεφτείτε ήταν κατά μια περίεργη λογική κα survival horror. Ξεκινούσες μόνος. Δεν σε τραβούσε καμιά ομάδα, κανένα cinematic. Έπρεπε να σκεφτείς τι να κάνεις. Να πάω πίσω από την πόρτα, φοβάμαι! Ή στον άλλο διάδρομο; Εκεί πάνω στις σκάλες μήπως έχει κάτι που δεν βρήκα; Εντελώς emergent αίσθηση, είσαι εσύ ο doom, και 100% ελεύθερος να εξερευνήσεις, ενώ πίσω από μια σκοτεινή γωνιά δεν ξέρεις τι σε περιμένει. Και το level design ήταν έτσι, non-linear, με εναλακτικές και πολλά έξυπνα secrets. Πράγμα που συνέχισαν κατά κάποιο τρόπο και μεταγενέστερα FPS πριν χαλάσει γιατί ο πολύς κόσμος θέλει μόνο γραφικά και να μην χάνεται. Τελευταία έπαιξα και το Deus Ex. Τόσο dated γραφικά με χοντροκομένα πολυγωνικά μπαρμπαδελάκια και texture εμετούς στις φάτσες. Πως μπορώ να παίζω αυτό το παιχνίδι και να κολλάω, θα αναρωτηθεί κάποιος gamer; Δεν ξέρω. Δεν μου προκαλεί δυσφορία, ίσα ίσα το βλέπω με ενδιαφέρον. Αλλά μετά μένω με ανοικτό το στόμα, πόσο βαθύ είναι το gameplay, σε αφήνει σε πίστες με τόσα διαφορετικά path και διαφορετικούς τρόπους να παίξεις. Shoot, melee ή stealth, hack ή lockpicking, διαλόγους, μπορείς να σκοτώσεις κάποιο χαρακτήρα και να επιρρεάσει, να πας στο στόχο μέσω underground, swimming, σκάλας από την ταράτσα, από την κεντρική πόρτα και από πολλά διάφορα. Κάθε πίστα είναι έτσι, ξεκινάς και νοιώθεις πως εσύ είσαι εκεί, έτοιμος να πάρεις αποφάσεις, να εξερευνίσεις εναλακτικές. Τόσο emergent. Και μετά θυμάμαι σύγχρονα scripted linear FPS και γελάω! Το παιχνίδι με τα εμετικά για σήμερα γραφικά με κόλλησε τόσο πολύ ενώ κάθε COD και BF που δοκίμασα με έκανε να τα κλείσω.

Για να μην βγει τεράστιο το post θα σταματήσω. Δεν είναι πως δεν παίζω και σύγχρονα (απολαμβάνω τη σειρά Borderlands) αλλά πόσες φορές έχω παίξει retro FPS (και υπάρχουν πολλά στη λίστα που δεν έχω παίξει ακόμα) και κολλάω και αναρωτιέμαι πως τότε που είχαν παλιότερη τεχνολογία κάνανε τόσο immersive games με τόσο ψαγμένο gameplay και δυσκολεύομαι να βρω σύγχρονο FPS που να τα πλησιάζει (ακόμα και κανά δύο που την είδαν retro, καρά-linear είναι την τρέλα μου, π.χ. Bulletstorm ή Hard Reset. Ίδια λάθη κάνουν)
 

dR_wH0

Solder Noob
Staff member
Comrade
Joined
Mar 24, 2012
Messages
5,854
Optimus said:
...αλλά πόσες φορές έχω παίξει retro FPS (και υπάρχουν πολλά στη λίστα που δεν έχω παίξει ακόμα) και κολλάω και αναρωτιέμαι πως τότε που είχαν παλιότερη τεχνολογία κάνανε τόσο immersive games με τόσο ψαγμένο gameplay και δυσκολεύομαι να βρω σύγχρονο FPS που να τα πλησιάζει (ακόμα και κανά δύο που την είδαν retro, καρά-linear είναι την τρέλα μου, π.χ. Bulletstorm ή Hard Reset. Ίδια λάθη κάνουν)

Σου προτείνω ανεπιφύλακτα τα System Shock I και ΙΙ όπως επίσης και το καταπληκτικό-απίστευτο-μοναδικό Undying του Clive Barker.
 

DAT-Alex

Retro Addict
Comrade
Joined
Jan 25, 2013
Messages
657
έτος Γέννησης : 1969 (!) ρετρο-παππούς! μαζί με τον φίλο και αδελφό Geoana!

αν και δεν αφορά το καθ'αυτο retro gaming 'επηρεασμένος-νοσταλγικά' και απο το ποστ του optimus θα μου επιτρέψετε να καταθέσω και την δική μου άποψη-εμπειρία επι σχετικού θεματος: ;)

<<
Ο διακόπτης ανοίγει στο ΟΝ …. Ο φώσφορος ΄ξυπνάει’ σιγά-σιγά στο παλιό σκονισμένο 1084S….

H γνώριμη πια οθόνη σε κλάσματα δευτερολέπτου δείχνει:

******** COMMODORE 64 BASIC V2 *******

64K RAM SYSTEM 38911 BASIC BYTES FREE

READY.


Mαγεία! …για να δούμε τι έχουμε…χμ!
Για μια στιγμή πριν καταδυθούμε στα ‘άδυτα’ του προγραμματισμού….. μιας ‘άλλης εποχής’ πληκτρολογώ στα γρήγορα:
LOAD ”MONTY*”,8,1
Ο ήχος του 1541 …. χρου…χρου…χρου…. τα byte ένα ένα ‘φορτώνουν΄στα memory chip !....

Έπειτα από ελάχιστα δευτερόλεπτα ο Κομοντοράκος με ειδοποιεί: READY
Γράφω RUN και πατάω το RETURN

(Κύριοι μόλις φόρτωσα την μουσική που έχει γίνει rip από το παιχνίδι ΜΟΝΤΥ ΟΝ ΤΗΕ RUN! -από τις καλύτερες μουσικές του C64)

To SID ΞΕΚΙΝΑΕΙ!!! Και τα δίνει ΟΛΑ!!!!

Αυτό είναι πανδεσία ήχου και….. βιολιών!!

Ο κέρσορας ξαναεμφανίζεται και πλεον μπορώ να ξεκινήσω ένα νέο προγραμματάκι που ετοιμάζω στην CBM BASIC (!) ενώ παράλληλα το SID εξακολουθεί να γεμίζει με την μουσική υπόκρουση το μισοσκότεινο lab μου εδώ στο σπίτι…. Μιας και η μουσική παίζε μέσω interrupt στο background.

Πληκτρολογώ…

PΟΚΕ 1024,112

Ωπ! Ορίστε ένας χαρακτήρας στην οθόνη …και μάλιστα custom έτσι όπως τον θέλω (!) και ορίστε εμφανίζεται τέρμα πάνω αριστερά στην οθόνη του πιστού μου γερo-commodore 64 ένας χαρακτήρας που ‘απεικονίζει’ ένα πιόνι από σκάκι (!!!....) και μάλιστα ναι! είναι ένας…. Πύργος!

Συνεχίζω μεταξύ εντολών poke & peek μιας και τώρα πλέον η assembly του 6502 αποτελεί στα 45 (χρόνια) μου αμυδρή ανάμνηση… και ετσι αναγκάζομαι να περναώ εντολές και bytes μέσω της basic!

Θυμάμαι τότε δεκαετία του ’80 … μαζευόμασταν εγώ και κάνα δυο φίλοι – κολλητοί στο σπίτι του ενός από εμάς μπροστά σε μια ασπρόμαυρη τηλεόραση μάρκας ‘Urania’… ατέλειωτες ώρες… να προγραμματίζουμε σε assembly κάποια δικα μας demo της DAT-Team όπως λεγόμασταν.

Με εντολές πχ LDA φορτώναμε ΄τιμές’ στον accumulator του 6520 και με εντολές όπως STA$ και STY ή STY πειράζαμε τους καταχωρητές (registers) του VIC chip ή των CIA chips έτσι ώστε άλλες φορές να καταφέρουμε να ελέγξουμε την δέσμη του φωσφόρου στη οθόνη έτσι ώστε να έχουμε πολύχρωμες rasterlines και αλλοτε scroll έξω από τα όρια της οθόνης(!!!!)..

Άλλοτε πάλι με έξυπνο χειρισμό των raster-lines καταφέρναμε και ‘ανάβαμε’ πάνω από 8 sprites ταυτόχρονα στην οθόνη (στην ουσία ήταν οφθαλμαπάτη) ξεπερνώντας ετσι τα εμπόδια του hardware και όχι μόνο….

Μας έπιανε το ξημέρωμα μερικές φορές (ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ το λέω χωρίς δόση υπερβολής) προσπαθώντας να βάλουμε άπειρες ζωές σe παιχνίδια με την χρήση του ACTION replay ή του ΕXPERT Cardridge της trilogic.

Παίζαμε το παιχνίδι…. χάναμε μια ζωή…. Πατούσαμε το FREEZE button και ξεκινούσαμε μέσα από άπειρες γραμμές assembly να δούμε ποιος καταχωρητής άλλαξε τιμή ….. και ΝΑ εδώ είναι η …ΖΩΗ!!! … για να το αλλάξουμε σε $FF (255 σε δεκαδικό)….
‘Ξεπαγώναμε το παιχνιδι και VIOLA!!! Είχαμε 255 ΖΩΕΣ!!! >>

Νοιώθαμε πραγματικά σαν μικροί Θεοι!

…Ουπς ...άπειρες ιστορίες που θα θέλαμε σελίδες ολόκληρες εδώ για να σας διηγηθώ οπότε το σταματά εδώ…χεχε!


ΦΙΛΟI μου! Όλα τα παραπάνω αποτελούν μερικά από τα πραγματικά γεγονότα που μου έχουν συμβεί δεκαετία του ’80 όταν είχα αποκτήσει τον πρώτο μου ΗΥ έναν Commodore 64! Τότε οι υπολογιστές είχαν ουσία… ολη η αρχιτεκτονική ξετυλίγοντας μπροστά σου…… ΜΕ λίγο μεράκι ΑΡΚΕΤΗ ΟΡΕΞΗ και χρόνο μπορούσες να ασχοληθείς και να μάθεις αρκετά πράγματα για το αγαπημένο σου μηχάνημα. Αναμνήσεις που μένουν χαραγμένες για πάντα πιστεύω.

Για μένα η εποχή των ρετρό αποτέλεσε σταθμό για την ζωή μου ίσως γιατί τα μόνα παιχνίδια που έπαιζα ήταν τότε… να φανταστείτε ούτε έχω πολύ ασχοληθεί με gaming σε PC τα νεότερα χρόνια παρά μόνο με προγραμματισμό

Πάντα όπως και τότε είχα συνδυάσει τις ηλεκτρονικές κατασκευές με τα ρετρό… που συνεχίζω και μέχρι σήμερα με διάφορα προτζεκτάκια (βλέπε DAT-BOT αυτόνομο ρομπότ με ΖΧ81, CNC με C-64, Ρομποτικός βραχίονας με C-64 με Bluetooth(!) ,κλπ)
Σκοπός μου να αποδεικνύω ότι μέχρι και σήμερα τα 8μπιτα μπορούν να κάνουν ‘μικρά’ θαύματα!

Το ξέρω ότι είμαι ένας ρομαντικός τρελό-ρετρο-δεινόσαυρος αλλά το ΓΟΥΣΤΑΡΩ τρελά!

SORRY για το OFF topic αλλα ..."ξυπνήσατε τις μνήμες του παρελθόντος" :thumbup:
 

other_reality

Retro Starter
Joined
Jun 17, 2014
Messages
27
Σωστές οι παρατηρησεις του Optimus για τα retro FPS, και του Dr.Who για τις προτάσεις του. Τα System Shock είναι φοβερά, όπως και το undying φυσικά !

Είχα πρόσφατα αναρωτηθεί, και συζητήσει με ένα φίλο, περίπου το ίδιο πράγμα. Πως γίνεται στο Unreal π.χ να έχεις φάει τέτοιο immersion, με εκείνα τα πρωτόγονα ( όπως φαίνονται σήμερα δλδ) γραφικά, και όχι με ένα ολόφρεσκο, υπερεξελιγμένο FPS του 2015 ; Η απάντηση είναι, καταρχήν, το level design.

Οι τότε devs ήξεραν τους περιορισμούς, οπότε έπρεπε να δουλέψουν έτσι ώστε να υπάρξει το immersion. Λίγο ο φωτισμός, λίγο οι σωστές "στροφές" εδώ και εκεί, λίγο τα απλοικά textures που είχαν μια ομοιομορφία (εκ των περιορισμών) η οποία όμως σου έδινε την αίσθηση του χώρου, και του βάθους ενός δωματίου/σπηλιάς κλπ, συνέτειναν ετσι ώστε με λίγα πράγματα, να σου δωθεί η σωστή ψευδαίσθηση. Σε αυτό βοηθούσε και η μικρή πυκνότητα σε πληροφορία για το μάτι μας, αφού τα χοντροκομμένα γραφικά με τα μονοκόμματα textures, φαίνονται πιο γρήγορα και ξεκάθαρα στο μάτι, ορίζοντας τον χωρο στον εγκέφαλό μας πιο γρήγορα και πειστικά.

Σήμερα, το level design έχει πάει περίπατο, αφού οι devs βασίζονται στο να σε κάνουν να τρίβεις τα μάτια σου με την λεπτομέρεια π.χ στο γρασίδι, ή τα βράχια, αγνοώντας όμως (αναλογικά) την σημασία της χωροταξίας, και της θέσης του παίκτη ενώ αυτός κινείται μέσα σε αυτό το περιβάλλον. Θεωρείται δηλαδή αμελητέα ποσότητα η κίνηση στο χώρο, συγκριτικά με την υφή ή την εικόνα του. Βέβαια, δεν είναι όλοι οι τίτλοι έτσι, υπάρχουν και όμορφα σύγχρονα παραδείγματα.

Ένα καλό παράδειγμα σωστού σημερινού level design είναι το The Last Of Us. Πρόκειται για έναν τίτλο που απέσπασε, όχι άδικα, ένα σωρό βραβεία, και αυτό γιατί κατάφερε σε ένα linear μεν περιβάλλον, να σου δώσει την σωστή αίσθηση, ότι δηλαδή βρίσκεσαι σε αυτό που υποτίθεται απο το σενάριο οτι βρίσκεσαι. Έναν ανοικτό, μετα-αποκαλυπτικό κόσμο. Δεν είναι βέβαια FPS, και είναι κονσολικό, όμως είναι ενα παράδειγμα oldschool νοοτροπίας στο στήσιμο, με σύγχρονα textures/φωτισμό που δούλεψε σωστά
 

geoanas

Commodore Vampire
Staff member
Comrade
Joined
Oct 21, 2012
Messages
7,375
Έχω μείνει με το στόμα ανοικτό :eek: ...με όλες αυτές τις καταθέσεις ψυχής ! Συνεχίστε παρακαλώ ...σας παρακολουθώ με ιδιαίτερο ενδιαφέρον !!! :thumbup: :clap:
 
A

Anonymous

Guest
Καταρχήν γνώμη μου είναι ότι στο συγκεκριμένο θέμα που άνοιξα, δεν υπάρχει σωστό και λάθος. Ο καθένας για τους δικούς του καθαρά προσωπικούς λόγους ασχολείται με το retro computing. Επίσης, αν και δεν είχα καμία διάθεση και πρόθεση να επιχειρηματολογήσω για να υποστηρίξω την άποψή μου περί νοσταλγίας & retro gaming, (καθώς με αυτό τον τρόπο θεωρώ ότι εγώ είμαι ο σωστός και όλοι όσοι διαφωνούν με την άποψή μου, οι λάθος) τελικά αποφάσισα να το κάνω. Το αν εσένα βέβαια σου αρέσει το παγωτό σοκολάτα και εμένα δεν μου αρέσει το παγωτό σοκολάτα, δεν χρειάζεται νομίζω και πολύ επιχειρηματολογία. Μπορεί μεν να γίνει (ειδικά αν σου αρέσει το πολύ μπλα μπλα και η ανάλυση-εγώ πάλι είμαι της "λακωνικής σχολής"), αλλά δεν έχει νόημα. Άλλωστε τι σημαίνει αυτό; Ότι εσύ είσαι ο σωστός που σου αρέσει το παγωτό σοκολάτα κι εγώ ο λάθος; Αυτό βάσει ποιου κριτηρίου; Τέλος πάντων.


Για μένα η μεγαλύτερη κινητήριος δύναμη για να ασχοληθώ με το retro gaming ήταν και είναι όπως προείπα η νοσταλγία. Η νοσταλγία είναι ένα συναίσθημα. Μια γλυκόπικρη ανάμνηση από κάτι που έγινε στο παρελθόν και τελείωσε. Παίζοντας αυτά τα παιχνίδια (και φυσικά όσα μου αρέσουν και δεν μου είναι αδιάφορα), με αυτό τον τρόπο, προσπαθώ να επιστρέψω στις παιδικές μου ανέμελες αναμνήσεις. Η πραγματοποίηση του όμως δυστυχώς δεν επιτυγχάνεται σε μεγάλο βαθμό και σε αυτό συντελούν δύο αρνητικοί παράγοντες: Ο πρώτος και όχι τόσο σημαντικός (καθώς μπορεί να προσπεραστεί) είναι ότι χρησιμοποιώ laptop με lcd οθόνη και emulator, κάτι το οποίο οπτικά και μόνο, δεν προσεγγίζει ούτε από χιλιόμετρα την αίσθηση του φυσικού retro computer. Ας θεωρήσουμε όμως ότι καταφέρνω να αποκτήσω ένα (ή και περισσότερα) τέτοια μηχανήματα, με το ανάλογο software φυσικά. Η καθημερινή εργασία, τα έξοδα, οι κοινωνικές υποχρεώσεις, το γεγονός ότι εγώ σαν άνθρωπος έχω αλλάξει, το γεγονός ότι αντιλαμβάνομαι τον κόσμο διαφορετικά απ´ ότι όταν ήμουν παιδί, οι ευθύνες, διάφοροι ψυχοκοινωνικοί παράγοντες, οι φίλοι μου που δεν ξέρουν να ξεχωρίζουν το netbook από το notebook, το γεγονός ότι πια είμαι αρκετά έμπειρος στο θέμα της πληροφορικής και κατά συνέπεια ξέρω ότι δεν πρόκειται να περιμένω κάτι "εντυπωσιακό" και "πρωτόγνωρο" όπως συνέβη τα πρώτα χρόνια που πρωτοαντίκρισα Η/Υ (είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν και άλλοι λόγοι τους οποίους είτε ξεχνώ είτε δεν μπορώ να τους ερμηνεύσω), όλα αυτά, συντελούν στο να μην μπορώ να νιώσω αυτό το feeling των παιδικών μου χρόνων. Από τα προηγούμενα συνεπάγεται ότι δεν αφιερώνω και πολύ χρόνο σε retro gaming.


Επίσης, νοσταλγία δεν νιώθω 24 ώρες το 24ωρο. Υπάρχουν και μέρες ολόκληρες που δεν έχω καμία όρεξη να παίξω retro παιχνίδια. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι εκείνες τις μέρες πάσχω από κατάθλιψη καθώς η καθημερινότητά μου με καλύπτει ψυχοσωματικά, αλλά όπως πάντα κουβαλάω μέσα μου την επιθυμία για τη δημιουργία ενός video game (άσχετα αν το προσπάθησα κι έφαγα τα μούτρα μου :D ), έτσι και το να παίζω retro games, είναι κάτι που δεν μπορώ τελείως να το εξαλείψω.


Ίσως πάλι εγώ απλά να είμαι περισσότερο ευαίσθητος και ρομαντικός και να λειτουργώ με το συναίσθημα (σαν ερωτοχτυπημένο κοριτσόπουλο ακούγομαι.....) :mrgreen: :mrgreen:


Και να μην ξεχνάτε το βασικότερο: Η νοσταλγία για μένα είναι απλά ο ΠΡΩΤΑΡΧΙΚΟΣ παράγοντας που ασχολούμαι με το retro gaming. Εννοείται πως κι εγώ "θαυμάζω" τις τεχνικές που χρησιμοποιούσαν οι προγραμματιστές του τότε για να καταφέρουν να προσπεράσουν τους περιορισμούς των μηχανημάτων πάνω στους οποίους έφτιαχναν τα παιχνίδια τους αλλά και για όλους τους άλλους λόγους που προαναφέρθηκαν από εσάς.
 

nkary

Too Retro to post!
Comrade
Joined
May 20, 2012
Messages
4,431
Αυτό το θέμα έχει πολύ "τροφή" για μένα αλλά σέβομαι την ηλικία σας :cool:
 

chriskgnr

Retro Guru
Comrade
Joined
Oct 2, 2012
Messages
2,067
με το μπαρδόν, αλλά πόσοι είμαστε γεννημενοι το '69? Οχι τιποτ'άλλο, αλλα να ξερουμε ποιοι ειμαστε οι ΠΆΛΙΟΥΡΕΣ! :cool:
 

Optimus

Retro Starter
Comrade
Joined
Mar 20, 2012
Messages
54
Ναι, το θυμάμαι το Clive Barkers, φοβερή ατμόσφαιρα. Τώρα τα System Shock τα έχω στη λίστα, ξέρω πια ότι μοιάζουν στο gameplay με το Deus Ex και είναι επίσης στην λίστα των καλύτερων ever παιχνιδιών για κάποιους, οπότε ανυπομονώ να τα ξεκινήσω όποτε βρω χρόνο. Άραγες λέει να ξεκινήσω από το 2; Ή καλό είναι να μπω στο 1 πρώτα;

Και το άλλο που θυμήθηκα για retro gaming, γιατί άραγε οι πιο χαρακτηριστικές μουσικές που μένουν στο μυαλό είναι από παλιά παιχνίδια; Έχεις εξαίρεση βέβαια τίποτα Skyrim και Portal song, αλλά από εκεί και πέρα βλέπεις soundtrack που είναι hollywoodιανά αλλά δεν σου λένε τίποτα, είναι υποτυπώδεις, χωρίς catchy theme. Είναι νοσταλγία ή όντως πολλές από τις μουσικές σε παλιά παιχνίδια ήταν καλύτερες μελωδίες;
 

turrican

Too Retro to post!
Comrade
Joined
Jun 13, 2012
Messages
3,017
@lοομ1978: Σαφώς αν σε κάποιον δεν αρέσει η σοκολάτα δεν μπορώ να του καταλογίσω ότι είναι λάθος.
Αν όμως τον ρωτήσω γιατί δεν του αρέσει η σοκολάτα και αυτός μου απαντήσει : " Γιατί δε τρώω τα γλυκά", τότε αυτομάτως η απάντηση βρίσκεται αλλού. Η όποια μου ερώτηση προσπαθεί να διερευνήσει και όχι να καταλογίσει.

Άνοιξες ένα ενδιαφέρον για εμένα θέμα που μου έδωσε άφθονο πεδίο έρευνας.
Η νοσταλγία είναι άτιμο πράγμα. Και 10% να εμπεριέχεται σε κάποιο κίνητρο είναι και πάλι συνδυασμός πολύ καταλυτικός και εκρηκτικός!

Στο τελευταίο σου post κάνεις σαφέστερο ότι η νοσταλγία σου δεν έχει να κάνει απλώς με τη "χρυσή εποχή" των computer games, (που θα ήταν άτοπο αφού με την σημερινή ενασχόληση σου παύει να είναι μια μακρινή ανεκπλήρωτη ανάμνηση) αλλά και με τις παιδικές αναμνήσεις και βιώματα που έζησες την δεδομένη στιγμή (άρα ανάμνηση και αδύνατο να ξαναβιωθεί).

Έχεις δίκιο να λες ότι η αίσθηση δεν είναι πια η ίδια αφού η νοσταλγία (εξιδανίκευση) κρατά τα όμορφα και ξεχνά τα δύσκολα. Κάπως έτσι μπορεί να ένιωθε και ο Οδυσσέας που ποθούσε όσο τίποτα να γυρίσει στο σπίτι του αλλά όταν γύρισε πιθανότατα μετά απο 1-2 χρόνια να ξαναθυμήθηκε τους λόγους που τον έκαναν να φύγει...

Ομοίως και πολλοί που λένε ότι νοσταλγούν τρελά το σχολείο! Θεέ μου δεν τους καταλαβαίνω....
 

dR_wH0

Solder Noob
Staff member
Comrade
Joined
Mar 24, 2012
Messages
5,854
turrican said:
Κάπως έτσι μπορεί να ένιωθε και ο Οδυσσέας που ποθούσε όσο τίποτα να γυρίσει στο σπίτι του αλλά όταν γύρισε πιθανότατα μετά απο 1-2 χρόνια να ξαναθυμήθηκε τους λόγους που τον έκαναν να φύγει...

O Οδυσσέας έκανε κοντά στα 20 χρόνια νομίζω για να γυρίσει!!!!!!!
 

turrican

Too Retro to post!
Comrade
Joined
Jun 13, 2012
Messages
3,017
Ναι! Αν θυμάμαι 10 χρόνια στη Τροία και δέκα χρόνια περιπλάνηση.
Όταν γύρισε σπίτι του και τα είδε όλα αυτά τα χάλια έγινε χαμός.... δεν έμεινε ούτε ένας απο τη ρετρό-κοινότητα.
 
Top